Home Goju Ryu Historie
Afdrukken
Inhoudsopgave
Oorsprong en geschiedenis karate-do 1
Oorsprong en geschiedenis karate-do 2
Ontstaan van Goju Ryu karate 1
Ontstaan van Goju Ryu karate 2
Ontstaan van Karate Do Goju Kai 1
Ontstaan van Karate Do Goju Kai 2
Alle pagina's

OORSPRONG EN GESCHIEDENIS KARATE-DO

Algemeen

Budo en Bujutsu zijn Japanse begrippen afkomstig uit een cultuur die tot 1868 bepaald werd door de martiale tradities, invloe­den, gewoonten en heldendaden der Bushi/Buke kaste (Japanse adel). Het zijn verzamelnamen voor een aantal trainingsvormen die met de eerste lettergreep de aard of de kenmerkende technieken ervan aanduiden en die met de tweede lettergreep aangeven dat het gaat om een Do- of Jutsu-vorm. We onderscheiden namelijk Bujutsu en Budo.

In het Engels komt men beide begrippen tegen als: martial art en martial way. Het Budo komt uit het Bujutsu voort en hoewel het veelal de technieken gemeen heeft, verschilt het toch zoveel van het Bujutsu dat het zich tot een eigen vorm heeft kunnen ontwikkelen. De meest bekende vormen zijn, Bujutsu: jujutsu - kenjutsu - iaijutsu Budo: judo - kendo - iaido. Ter verduidelijking nog: bu = krijg - jutsu = kunst - do = (de spirituele) weg.

 Door de lange periode van vrede en binnenlandse stabiliteit gedurende de zogenaamde Edo-periode (1603-1867), afge­dwongen door de machtige Tokugawa Shoguns, ontstond er in Japan een tijdperk van geweld­dadige rust. De kaste der bushi (adellijke krijgers) werden door allerlei verplichtingen in hun zelfstandigheid gekortwiekt. Door de intensivering van het hofleven ontstond er op het gebied van de waardering van de eigen vaardigheid en deugden der bushi een toenemende accentver­schuiving van de praktische naar de meer spirituele kant. Bovendien gingen de bushi conform hun voorgeschreven ethische en filosofische gedragsregels (Bushido) en uit noodzaak zich weerbaar te moeten houden, daar door de isolationistische politiek der shoguns alle contacten met andere landen ontbraken, hun dagelijkse training in zelf- (lees groeps-) protectie meer en meer zien als een individuele verplichting. Een verplichting ten aanzien van zichzelf en meer gericht op zelfperfectie. De techniek wordt middel.

Geholpen door Zen-boedhistische monniken, die enerzijds de bushi klasse van ideale achtergronden voorzagen en anderzijds de spartaanse en stoïcijnse trainingsmethoden der bushi gebruikten voor hun eigen geestelijke ontwikkeling, krijgt de mentale kant van de training de overhand en het accent komt te liggen op de vormende waarde die de oefeningen voor de beoefenaar hebben. Er is een vorm ont­staan die we Budo (martial way) noemen. We stellen jutsu-vorm tegenover budo-vorm en we vergelijken:  

Bujutsu    

Een combattief systeem van vaardigheden ontworpen door en voor krijgslieden ter zelfprotectie en het bevorderen van groepssolidariteit (ontstaan 900 na Chr.). Kenmerken: - centraal staat de zelfprotectie, in wezen defensief - aristocratische organisatie met sociaal-horizontale structuur. Accenten op: - effectiviteit (techniek is doel) - (zelf) discipline - morele vorming. Het bujutsu was zo exclusief gericht op de effectiviteit dat men geen oefeningen met tweetal­len kende. Naast de basishandelingen (kihon) en training van tactische posities (Gamae) trainde men de bewegingen achter elkaar uitvoerend in een solovorm (kata). Daarnaast kende men nog de zogenaamde vaardigheidstests.  

Budo   

Een ontwikkelde vorm van Bujutsu die met gebruikmaking van dezelfde wapens en trainings­methoden streeft naar zelfrealisatie en zelfperfectie (vanaf 1600 na Chr.).

 Kenmerken:

  • centraal staat zelfperfectie
  • opvallend is, dat men vindt dat deze alleen door lichamelijke training is te bereiken, niet wedstrijd gericht en niet rationeel
  • de techniek wordt middel
  • sociaal verticale structuur

 Accenten op:

  • de mentale vorming
  • de (zelf) discipline
  • de estheti­sche vorm, met aandacht voor houding (hara) en expressie.

 De trainingsmethoden blijven dezelfde als bij het Bujutsu: kihon, solo oefeningen (kata) en tests. De katavorm groeit uit tot een expressievorm. Later, na de grote omwenteling die de Meji Reformatie met zich mee­bracht, ontwikkelt zich naast kihon en kata een nieuwe trainingsvorm: "kumite". Het is deze vorm die het later mogelijk zal maken binnen het Karate-do ook wedstrijden te houden.

Het was niet zo vreemd dat deze transformatie naar de budovorm kon plaatsvinden, want in Azië - en met name in India, China en Japan - ontwikkelde zich de lichamelijke oefening al veel vroeger dan in Europa tot een lichaamscultuur met een geheel eigen karakter waarvan de leidende gedachten tot op heden bewaard zijn gebleven. Wat deze lichaamscultuur van alle andere in hoge mate doet verschillen is haar niet agonale gerichtheid (agon = wedstrijd) en haar niet rationele instelling. Deze kwaliteiten kenmerken de verschillende traditionele vormen van lichamelijke oefening in India, China en Japan. Terwijl dus de antieke (Griekse) en de moderne sport juist door het wedstrijd idee gekenmerkt worden, zo wordt de oosterse "sport" gekenmerkt door haar vormende waarde.